ὁδ.Τσόχα 39 - Ἀμπελόκηποι Μετόχιον τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ο οφθαλμός της ψυχης

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΦΘΑΛΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ;

Τί νά διαλέξουμε; Τό Φῶς ἤ τό σκοτάδι;
  Ὁ Πάνσοφος Διδάσκαλος μιλάει στήν καρδιά μας καί λέγει:

«Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός·

 ἐάν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ ,   ὅλον τό

σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐάν δέ ὁ ὀφθαλμός

σου πονηρός ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου σκοτεινόν

ἔσται. Εἰ οὖν τό φῶς τό  ἐν σοί σκότος ἐστί,

τό σκότος πόσον;» (Ματθ. στ΄ 22-23, Λουκ. ια΄34-36).

Ὁ ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς.
Τό λυχνάρι, πού δίνει φῶς στό σῶμα, εἶναι τό μάτι. Ἐάν, λοιπόν, τό μάτι εἶναι ὑγιές, ὅλον τό σῶμα σου εἶναι γεμᾶτο φῶς. Ἀντίθετα, ἄν τό μάτι σου εἶναι ἄρρωστο, ἄν ἔχῃ βλάβη, ὅλο τό σῶμα σου εἶναι βυθισμένο στό σκοτάδι. Τό ἴδιο σχετικά συμβαίνει μέ τήν ψυχή. Ὁ λύχνος τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ νοῦς. Ἐάν ὁ νοῦς, ἡ καρδιά σου εἶναι ὑγιής, ἐάν, δηλαδή, δέν ἔχει τυφλωθῇ ἀπό τά πάθη, ἐάν δέν ἔχει κυριευθῇ ἀπό τή φιλαργυρία, ἀπό τήν  πλεονεξία «ἥτις ἐστίν εἰδωλολατρία» (Κολοσ. γ΄5), ἐάν δέν ἔχει αἰχμαλωτισθῇ ἀπό τό ἀχόρταγο πάθος τοῦ ἐγωϊστικοῦ θησαυρισμοῦ στή γῆ, ἐάν ὁ νοῦς σου δέν ἔχει τυφλωθῇ ἀπό τήν προσκόλλησι στά γήϊνα, τά ἀνάξια λόγου πράγματα, τότε θἆναι ὁλόκληρη ἡ ψυχή σου φῶς.

άν ὅμως ὁ νοῦς σου εἶναι πονηρός, ἐάν ὅμως ἡ καρδιά σου εἶναι προσκεκολλημένη στόν πλουτισμό, στήν Ὕλη, στόν Ἐγωϊσμό, στά βρωμερά πάθη, τότε ὁλόκληρη ἡ ψυχή σου θἆναι βυθισμένη στό σκοτάδι.
Ἐάν, λοιπόν, ὁ ὀφθαλμός, πού σοῦ δόθηκε ἀπό τό Θεό,γιά νά μεταδίδῃ φῶς, εἶναι βλαμμένος, πονηρός, ἄρρωστος, ἐάν γίνῃ σκοτάδι, πόσο θἆναι τότε τό σκοτάδι, στό ὁποῖον θά βυθισθῇς; Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τήν ψυχή. Ἐάν ὁ νοῦς σου σκοτισθῇ ἀπό τά πάθη, ἀπό τήν προσκόλλησι στόν πλοῦτο πάνω στή γῆ, ἐάν ὁ νοῦς σου καθηλωθῇ στήν Ὕλη, ἐάν ἐμπαγῇ εἰς ἰλύν βυθοῦ, τότε πόσο θἆναι τό σκοτάδι στό ὁποῖο θά βυθισθῇ ἡ ψυχή σου;

Κύριος εἶναι τό ἀληθινόν φῶς, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, πού ἔρχεται στόν κόσμο (Ἰωάν. α΄ 9). Ἔρχεται, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ἀθόρυβα καί, μέ τρυφερότητα καί ἄπειρη ἀγάπη, ἐπισκέπτεται ὅλους ἐμᾶς, πού βρισκόμαστε κατάκοιτοι στή χώρα καί τή σκιά τοῦ θανάτου, δέσμιοι τῆς γῆς, καί φωτίζει τά σκοτάδια μας (Ματθ. δ΄ 16).Ἔρχεται καί μᾶς ἀνασύρει ἀπό τήν ἰλύν βυθοῦ, ἀπό τό βοῦρκο καί τό Βόρβορο στόν ὁποῖον ἔχουμε βυθισθῇ, μᾶς ἀνασύρει ἀπό τήν Ὕλη. Μᾶς καθαρίζει ἀπό τή λάσπη. Μᾶς ἐλευθερώνει ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας, τῆς  φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Μᾶς θεραπεύει ἀπό τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσότερων ὑλικῶν ἀγαθῶν σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν παροικία. Μᾶς ἀποτρέπει ἀπό τόν ἀνόητο καί μάταιο θησαυρισμό στή γῆ, ἀπό τήν πλεονεξία. Μᾶς τονίζει τήν ἀλήθεια ὅτι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός μας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας (Ματθ. στ΄ 21) Μᾶς πλησιάζει μέ ἀγάπη, καί μιλάει στήν καρδιά μας. «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8),  ἔρχεται κοντά μας  καί ἁπαλύνει τόν πόνο μας, σπογγίζει τά δάκρυά μας, θεραπεύει τά πάθη μας, «ὁ πανακής ἰατρός» καί μᾶς ὁδηγεῖ ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς, ἀπό τό Θάνατο στή  ζωή, «ἀπό τή δουλεία τῆς φθορᾶς, εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. η΄ 21).


Φωτίζει τό νοῦ καί τήν καρδιά μας καί μᾶς ὁδηγεῖ «εἰς τόπον ἀναψυχῆς».

Αὐτός εἶναι ὁ Ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. Αὐτός εἶναι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή (Ἰωάν. ιδ΄ 6). Αὐτός καί μόνον Αὐτός εἶναι ἡ Χαρά ὅλων μας, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή, τό φῶς καί ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Αὐτός, μέ τήν ἁπλότητα  τοῦ θείου λόγου Του μᾶς φωτίζει, θεραπεύει, ἀναπαύει, ἐνισχύει, παρηγορεῖ καί μᾶς ὑποδεικνύει τήν Ὁδόν τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Μᾶς ἀποτρέπει ἀπό τήν ὑποδούλωσι στήν Ὕλη καί γενικά ἀπό τή ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου. Μᾶς μιλάει, γιά τόν ὑγιῆ καί τόν πονηρό ὀφθαλμό καί τονίζει σέ πόσο βαθύ σκοτάδι μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ὑποδούλωσις αὐτή, πού εἶναι φθορά, καταστροφή, λύμη τῆς ψυχῆς.

Πολλές φορές οἱ ἄνθρωποι τυφλώνονται ἀπό τό πάθος τῆς φιλοπλουτίας καί δέν βλέπουν μέσ’ ἀπό τό βαθύ σκοτάδι του πάθους τους πόσο μεγάλη ἀφροσύνη καί ματαιοπονία εἶναι ὁ πλουτισμός στή γῆ, γιά τόν ἑαυτό μας. Τό πνεῦμα τό Ἅγιον ἀποκαλύπτει τή μεγάλη αὐτή ἀλήθεια καί λέγει: «Σπεύδει πλουτεῖν ἀνήρ βάσκανος καί οὐκ οἶδεν ὅτι ἐλεήμων κρατήσει αὐτοῦ» Βιάζεται, λέγει, νά πλουτίσῃ ὁ ἄπληστος καί φθονερός ἄνθρωπος καί δέν γνωρίζει ὅτι ἄνθρωπος ἐλεήμων θά λάβῃ ὑπό τήν ἐξουσίαν του αὐτόν καί τά πλούτη του (Παροιμ. 28, 22).

Ὁ ἄνθρωπος, πού ἔχει πονηρό μάτι, ἀρρωστημένο μυαλό,  βυθίζεται σέ βαθύ, πυκνό ἠθικό καί πνευματικό σκοτάδι. Παύει ὁ νοῦς του νά εἶναι «ἡγεμών», γίνεται δοῦλος. Ἡγεμονεύεται ἀπό τό πάθος τῆς φιλοπλουτίας. Βιάζεται καί ποδοπατεῖ κάθε Κανόνα προκειμένου νά πλουτίσῃ. Ἡ ζωή του καταβασανίζεται ἀπό ἕνα τραγικό, παθολογικό, καταστροφικό ἄγχος, γιά τήν ἀπόκτησι περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι «ὅπως ἀκριβῶς μέ τήν τύφλωσι τῶν ματιῶν χάνεται τό μεγαλύτερο ποσοστό τῆς ἐνεργητικότητος τῶν ἄλλων μελῶν τοῦ σώματος, ὅταν σβήσῃ δι’ αὐτά τό φῶς, ἔτσι καί ὅταν καταστραφῇ ὁ νοῦς σου, ἡ ζωή σου θά γεμίσῃ ἀπό μύρια δεινά. Ὅπως λοιπόν  φροντίζουμε νά ἔχουμε ὑγιεῖς τούς ὀφθαλμούς τοῦ σώματος, τό ἴδιο ὀφείλουμε νά προσέχουμε καί νά διαφυλάσσουμε  ὑγιῆ τόν ὀφθαλμόν τῆς ψυχῆς, τόν νοῦν. Ἄν δέν προσέξουμε καί τραυματίσουμε αὐτό πού ὀφείλει καί εἰς τά ἄλλα νά παρέχῃ τό φῶς, πῶς θά μπορέσουμε νά δοῦμε; Ὅπως αὐτός πού φράζει τήν πηγή, ξηραίνει τόν ποταμόν, ἔτσι καί ὅποιος ἀφανίζει τόν νοῦν του, θολώνει ὅλην τήν δραστηριότητά του εἰς τήν ζωήν αὐτήν» ( Χρυσοστόμου, Ὁμιλ. Κ΄ 3 εἰς Ματθ. 6,16-23, ΕΠΕ 9, σελ. 713). Μόνον οἱ ἄφρονες δέν προσέχουν νά διαφυλάσσουν ὑγιῆ τόν ὀφθαλμόν τῆς ψυχῆς κυριευμένοι ἀπό τό πάθος τῆς πλεονεξίας.
Λησμονοῦν, οἱ ἄφρονες, ὅτι μόνον ὁ ἐλεήμων, μέ τή βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, τήν Ἐλεημοσύνην, θησαυρίζει θησαυρούς ἐν οὐρανῷ, «πλουτεῖ εἰς Θεόν».

Ὁ πονηρός ὀφθαλμός, καί ὁ  ἁπλοῦς, ὁ ὑγιής ὀφθαλμός.

Εἶναι πράγματι πονηρός, ἄρρωστος ὁ ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν βλέπῃ μέ πονηρία, μέ κακότητα τόν συνάνθρωπό του. Εἶναι βλαμμένος ὁ νοῦς, πού σκέπτεται μέ κακία καί φθόνο καί βλέπει τόν συνάνθρωπόν του σάν ἀντικείμενο πρός ἐκμετάλλευσι.
«Ὀφθαλμός πονηρός» σημαίνει μάτι φθονερό, κακό καί αἰσχρό. Σημαίνει καρδιά πωρωμένη ἀπό τήν ἀπληστία, τό φθόνο, τόν Ἐγωϊσμό, τά βρωμερά πάθη. Ὅλες οἱ ἐνέργειες καί πράξεις του εἶναι σκοτεινές καί βρωμερές. Τό ἀντιθετο συμβαίνει μέ «τόν ἁπλοῦν, τόν ὑγιῆ νοῦν, τόν ὑγιῆ ὀφθαλμόν». Βλέπει τά πάντα καθαρά, μέ γνήσια ἀγάπη, μέ ἐπιείκεια, μέ στοργή,   μέ τρυφερότητα, μέ καλωσύνη.

«Ὑγιής ὀφθαλμός» σημαίνει «νοῦς θυρωρός», «νοῦς ἡγεμῶν». Βλέπει τόν συνάνθρωπό του σάν «εἰκόνισμα τοῦ Θεοῦ».

Χριστός ἐλέγχει τόν πονηρό ὀφθαλμό, τόν φθονερόν ἐκεῖνον ἐργάτη: «Ἐταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχί δηναρίου συνεφώνησάς μοι; ἄρον τό σόν καί ὕπαγε· θέλω δέ τούτῳ τῷ ἐσχάτῳ δοῦναι ὡς καί σοί·  ἤ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ἐστιν ὅτι ἐγώ ἀγαθός εἰμι;» (Ματθ. κ΄ 13-15).

Ὁ Χριστός, ὅπως ἔχουμε πῆ, εἶναι τό Φῶς, ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας. Μᾶς χαρίζει τό ἀληθινόν φῶς, τό φῶς τό τῆς γνώσεως καί τῆς θείας ἀγάπης. Καί πραγματικά  μέ τόν ἐρχομό Του, καθημερινά, «τυφλοί ἀναβλέπουσι καί χωλοί περιπατοῦσι, λεπροί καθαρίζονται καί κωφοί ἀκούουσι, νεκροί ἐγείρονται καί πτωχοί εὐαγγελίζονται.

Καί πραγματικά εἶναι μακάριος πανευτυχής ὁ ἄνθρωπος πού δέν σκανδαλίζεται ἀπό τήν ἄκραν ταπείνωσι καί τήν ἀνέκφραστη συγκατάβασι τοῦ Χριστοῦ, γιά τή σωτηρία μας (πρβλ. Ματθ. ια΄ 5-6).
Ἐπαναλαμβάνω ὅτι τό φῶς τοῦ Χριστοῦ διαλύει τά σκοτάδια μας. Θεραπεύει τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μας, Χαρίζει τήν ἴασι σέ ὅσους χωλαίνουν στήν συμπεριφορά. Καθαρίζει  κάθε εἴδους  λέπρα τῆς ψυχῆς μας. Οἱ κωφοί ἀκοῦνε τό λόγο τοῦ Θεοῦ, οἱ νεκροί ἀνασταίνονται ψυχικά καί σωματικά καί οἱ φτωχοί ἀκοῦνε τό χαρούμενο ἄγγελμα, πού τούς λυτρώνει ἀπό κάθε μορφή δυστυχίας. Ἀκοῦνε τό ἄγγελμα τοῦ Ἐρχομοῦ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πού μέ τήν ἀποδοχή του μετουσιώνει αὐτήν ἐδῶ τήν κόλασι σέ παράδεισο.

Ἡ μετουσίωσις αὐτή πραγματοποιεῖται, δηλαδή, κόλασις γίνεται παράδεισος, τότε καί μόνο τότε, ὅταν δεχθοῦμε τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν διαφυλάσσουμε ὑγιεῖς τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μας. Κι’ αὐτό  ἀκριβῶς  μᾶς τονίζει ὁ Κύριος, ὅταν λέγῃ: «Σκόπει οὖν μή τό φῶς τό ἐν σοί σκότος ἐστίν» (Λουκ. ια΄ 35).
Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μᾶς συμβουλεύει: «Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθά  βλεπέτωσαν, τα δέ βλέφαρά σου νευέτω δίκαια» Δηλαδή: «Τά μάτια σου ἄς βλέπουν ἀπονήρευτα καί ἴσια, ὄχι πλάγια καί δόλια. Καί τά βλέφαρά σου ἄς κάνουν καλά νοήματα καί νεύματα (Παροιμ. δ΄ 25). Χρειαζόμαστε καθαρό βλέμμα, εἰλικρίνεια καί γνησιότητα, γιά νά ἐπιβιώσουμε σάν κοινωνία προσώπων καί γιά νά μένῃ ἀνάμεσά μας ὁ Χριστός. Ὁ πονηρός ὀφθαλμός, ἡ ἀνειλικρίνεια, εἶναι τό μαγικό ραβδί, πού μεταμορφώνει τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων σέ ἀγέλη ἀλόγων ζώων, σέ χοιροστάσι.
Οἱ ὀφθαλμοί μας εἶναι «θυρίδες» διά τῶν ὁποίων εἰσέρχεται εἰς τήν ψυχή καί τή ζωή μας ὁ Θάνατος. Ὁ Ἱερεμίας (θ΄ 20) λέγει ὅτι «ἀνέβη ὁ θάνατος διά τῶν θυρίδων», γι’ αὐτό καί ὁ νοῦς μας πρέπει νἆναι καλός θυρωρός, ὥστε νά προσέχει καί νά μή ἐπιτρέπει νά εἰσέρχεται στήν ψυχή καμμιά  πονηριά, κανένα ἀνόμημα.
Ὁ Κύριος ὡς φιλάνθρωπος, «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμόθ. β΄ 4). Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο μᾶς προτρέπει νά διαφυλάσσουμε καθαρό τόν ὀφθαλμό τῆς ψυχῆς, τόν νοῦν μας καί μᾶς ἀποτρέπει ἀπό  τόν ἀνόητο καί μάταιο θησαυρισμό μας στή γῆ καί στρέφει δέ τήν προσοχή μας στό θησαυρισμό ἐν οὐρανῷ, ἀναφέρει  τήν καρδιά μας στόν οὐρανό, δεδομένου ὄντος ὅτι «ὅπου ἐστίν ὁ θησαυρός ἡμῶν, ἐκεῖ ἔσται καί ἡ καρδία ἡμῶν» (Ματθ. στ΄ 21) καί ὡς Εὔσπλαγνος, μᾶς συμβουλεύει:  Ἀγόρασε ἀπό μένα τόν πραγματικό πλοῦτο, τό καθαρό χρυσάφι καί λέγει:

«Συμβουλεύω σοι ἀγόρασον παρ’ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρός  ἵνα πλουτίσῃς, καί ἱμάτια λευκά ἵνα περιβάλῃ καί μή φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καί κολλύριον ἵνα ἐγχρίσῃ τούς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπῃς.

Ἐγώ ὅσους ἐάν φιλῶ, ἐλέγχω καί παιδεύω· ζήλευε οὖν (δείκνυε θεῖον ζῆλον) καί μετανόησον» (Ἀποκ. γ΄ 18-19).

Ὁ Χριστός μᾶς συμβουλεύει νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του, εἰλικρινά μετανοιωμένοι, νά ἀγοράσουμε ἀπό Αὐτόν τόν πραγματικό πλοῦτο, τό καθαρό χρυσάφι. Νά γράψουμε, μέ πράξεις, βαθειά μέσα στήν καρδιά μας τά λόγια Του, τήν πραγματική καί γνήσια, σάν τό καθαρό χρυσάφι,  ἀρετή Του. Νά ἐνδυθοῦμε, σάν ἄλλα λευκά ἱμάτια, τήν ἁγιότητα, τήν καθαρότητα καί τήν ἁγνότητα τοῦ βίου Του, ὥστε νά μή γίνη φανερά σέ ὅλους ἡ ἐντροπή τῆς πνευματικῆς  μας γυμνότητος καί νά ἀγοράσουμε ἀκόμη καί φωτισμόν ἀληθείας, καί νά χρίσουμε μέ αὐτό, σάν μέ ἄλλο εἰδικό κολλύριον, τά μάτια τῆς ψυχῆς μας, γιά νά θεραπεύσουμε μέ αὐτό τήν ψυχική μας τύφλωσι, ὥστε νά βλέπουμε καθαρά τήν πραγματική μας κατάστασι (Ἀποκ. γ΄ 18-19)  καί νά μή ζοῦμε μέ τήν ψευδαίσθησι ὅτι εἴμαστε πλούσιοι καί ὅτι δέν μᾶς χρειάζεται τίποτε καί ὅτι δέν ἔχουμε ἀνάγκην ἀπό κανέναν, ἀλλά, μέ ταπείνωσι, νά συνειδητοποιήσουμε ὅ,τι καθαρά μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος (Ἀποκ. γ΄ 17) ,ὅτι δηλαδή  «εἴμαστε ταλαίπωροι, καί ἐλεεινοί καί πτωχοί καί τυφλοί καί γυμνοί» ὥστε, μέ βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός μας, νά ἐπιστρέψουμε κοντά στόν Κύριο καί νά ἀκολουθήσουμε πιστά τήν συμβουλή Του. Εἶναι ὁ μόνος πού μᾶς ἀγαπᾶ καί νοιάζεται γιά μᾶς, γι’αὐτό μᾶς συμβουλεύει καί κρούει τήν θύραν, γιά νά ἀκούσουμε τή γλυκύτερη κι’ ἀπό τό μέλι φωνή Του, νά μετανοήσουμε εἰλικρινά καί ἔμπρακτα, νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας  νά εἰσέλθῃ καί νά βασιλεύσῃ ἐντός μας, νά γίνῃ ἡ ψυχή καί ἡ ζωή μας Παράδεισος. Μελέτησε, παρακαλῶ, τήν ἀνάλυσι τῶν παραπάνω στίχων τῆς Ἀποκαλύψεως  στό βιβλίο μου: Στεφάνου Ἰωάν. Πουλῆ, Ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως, τόμος Β΄ σελ. 390-415).

Κύριε, ὁ Θεός μου, ἄκουσε τήν κραυγή μου,

καθάρισε τόν ρύπον τῆς ψυχῆς μου.

Δός μου τόν φωτισμόν τῆς ἀληθείας Σου

καί τό δικό σου κολλύριον νά χρίσω μέ αὐτό

τούς ὀφθαλμούς τῆς  ταλαίπωρης ψυχῆς μου

καί νά θεραπεύσω τήν ψυχική μου τύφλωσι.

Στρέψε τό βλέμμα μου καί τά μάτια τῆς ψυχῆς

ὅλων μας μακριά καί πρός τά ἄνω, ὥστε νά μή

βλέπουμε τά μάταια πράγματα τοῦ κόσμου.

Δός σέ ὅλους μας τή Χάρι Σου

νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς πανάγιες Ἐντολές

τῆς δικῆς Σου  ἐσταυρωμένης Ἀγάπης.

Κράτησέ μας ὅλους στή ζωή «ἐν τῇ ὁδῷ Σου».

Λάμπρυνε τήν ψυχή μας, μέ τό δικό σου Φῶς.

Διατήρησε ἁπλούς, καθαρούς, εἰλικρινεῖς,

ἁγνούς τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μας.

Κύριε, φώτιζε τά σκοτάδια μας!...

Φώτιζε τά σκοτάδια, νά Σέ ὑμνοῦμε αἰώνια.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Μή μεριμνάτε

ΜΗ ΜΕΡΙΜΝΑΤΕ Τῌ ΨΥΧῌ ΗΜΩΝ...



Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, σάν στοργικός Πατέρας, φροντίζει γιά μᾶς
                             Ὁ  Χριστός  ἐν τῷ μέσῳ  ἡμῶν

«Πᾶσαν τήν μέριμναν ὑμῶν
ἐπιρρίψαντες ἐπ’ αὐτόν, ὅτι
αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 7)

«Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν
τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην
αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα
προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ΄33).

Ὁ πιστός δέχεται τήν πληροφορία καί ἀναφωνεῖ: «Δόξα τῷ Θεῷ, ὅτι αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν». Καί μόνον ἡ σκέψις ὅτι ὁ Φιλάνθρωπος νοιάζεται γιά μᾶς, γαληνεύει τήν ψυχή μας. Πόσοι ὅμως ἀπό μᾶς, πιστεύουν στή θεία Πρόνοια;
Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἄν ποῦμε, ὅτι οἱ  περισσότεροι ἄνθρωποι, δέν ἐναποθέτουμε τήν ψυχή καί τή ζωή μας στά παντοδύναμα Χέρια τοῦ Παντάνακτος Θεοῦ. Οἱ πιό πολλοί ὁλοένα καί ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τήν Πηγή τοῦ ζῶντος ὕδατος καί ὁλοταχῶς ὁδεύουμε  πρός τήν ἄβυσσον τῆς αἰώνιας Ὀδύνης. Ἀφήνουμε τήν Πατρική Ἑστία, ἀθετοῦμε τίς Ἐντολές τῆς Ἀγάπης καί μετουσιώνουμε τόν Παράδεισο, πού μᾶς χάρισεν ὁ Θεός σέ κόλασι, σέ «χοιροστάσι». Ἀφήνουμε «τόν μόσχον τόν σιτευτόν» καί προσπαθοῦμε νά χορτάσουμε τήν πεῖνα μας μέ τά «ξυλοκέρατα» τῆς Ἀποστασίας.
Ὁ Προφήτης Ἡσαῒας καλεῖ τόν οὐρανόν καί τήν γῆν νά γίνουν μάρτυρες τῆς ἀχαριστίας μας:
«Ἄκουε οὐρανέ καί ἐνωτίζου (ἄνοιξε καλά τά αὐτιά σου) γῆ, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν· υἱούς ἐγέννησα καί ὕψωσα, αὐτοί δέ με ἠθέτησαν. Ἔγνω βοῦς τόν κτησάμενον καί ὄνος τήν φάτνην τοῦ Κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραήλ δέ με οὐκ ἔγνω καί ὁ λαός μου οὐ συνῆκεν» (Ἡσ. α΄2-3).
Δηλαδή,  τά ἀνοητότερα τῶν κατοικιδίων ζῲων ἀναγνωρίζουν καί εὐγνωμονοῦν τόν εὐεργέτη τους καί οἱ ἄνθρωποι, πού, μᾶς ἔπλασε καί μᾶς προίκισε μέ νοῦν καί ἐλευθέρα βούλησι καί λογική, εἴμαστε κατώτεροι ἀπό τά βόδια καί τά γαϊδούρια. Εἴμαστε  ἀχάριστοι, καί, κατ’ ἀκολουθίαν, δυστυχεῖς. Ὁ Θεός διά τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου περιγράφει μέσα σέ ἕνα στίχο τή ζωή καί τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητος καί λέγει:
«Δύο καί πονηρά ἐποίησεν ὁ λαός μου·
Α)Ἐμέ ἐγκατέλιπον πηγήν ὕδατος ζωῆς, καί
Β) ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συντετριμμένους,
οἵ οὐ δυνύσονται ὕδωρ συνέχειν» (Ἱερεμ. β΄ 13).
Ἐγκαταλείπουμε τήν Πηγή τῆς Ζωῆς καί βαδίζουμε σταθερά πρός τό Θάνατο.
Ἱερός Δαμασκηνός μᾶς συμβουλεύει νά  ἐννοήσουμε τό βραχύ τῆς ζωῆς καί τή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καί τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιδιώξεων.
Εἶναι ἀνάγκη νά ἐγκολπωθοῦμε τόν Χριστόν, νά κάνουμε πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης  Του, ὁδεύοντας ἐπί τῆς ὁδοῦ ἀπό τό κατ’ εἰκόνα, εἰς τό καθ’ ὁμοίωσιν. Αὐτό σημαίνει:  α) νά ἀφήσουμε τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, γιά τήν ἀπόκτησι περισσότερων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά τόν ἑαυτό μας στή γῆ  καί β)  Νά  κάνουμε πρᾶξι τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Δηλαδή νά καταλάβουμε καλά ὅτι 1) ὅλα τά γήϊνα εἶναι σκιᾶς ἀσθενέστερα καί ὀνείρων ἀπατηλότερα. 2) εἴμαστε πάροικοι καί παρεπίδημοι, προσωρινοί, διαβάτες καί δέν παίρνουμε τίποτε μαζί μας, φεύγοντας ἀπό αὐτή τήν παροικία. 3) Δόξα τῷ Θεῷ. Αὐτῷ μέλει περί ἡμῶν καί 4)  ὀφείλουμε νά ζητοῦμε τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί  τή δικαιοσύνη Του. Τήν ἀπόκτησι τῶν ἀρετῶν πού ζητεῖ ἀπό μᾶς ὁ Θεός, ὡς ὅρον, γιά νά μᾶς χαρίσῃ ὅλα τά ἀγαθά Του, ἐπίγεια καί ἐπουράνια.
Συνεπῶς ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη νά βιώσουμε τήν ἀγάπη Του γιά νά νοιώσουμε ἀνάπαυσιν στίς ψυχές  μας. Νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν ἀνασφάλεια, ἀπό τήν ὀδυνηρή ἀγωνία, πού προκαλεῖ τρόμο καί ἕνα συνεχές σκοτεινό συναίσθημα  καί μᾶς ὁδηγεῖ σέ ἀπόγνωσι. Νά λυτρωθοῦμε ἀπό τό τραγικό, τό παθολογικό ἄγχος (Angst), πού μᾶς κατατυραννεῖ καί πού εἶναι καταλυτικό τῆς προσωπικότητός μας. Καί αὐτό θά συμβῆ τότε καί μόνον  τότε, ὅταν  πιστέψουμε  μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μας στό Χριστό καί ἐναποθέσουμε  τήν καρδιά μας καθαρή  καί τή ζωή μας, ὁλόκληρη τήν ὕπαρξί μας, στά ἄχραντα καί παντοδύναμα Χέρια Του.
Ὅτι «δικαίων ψυχαί ἐν χειρί Θεοῦ, καί οὐ μή ἅψηται αὐτῶν βάσανος...οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ» (Σοφ. Σολομ. γ΄ 1-3). Πρός τοῦτο ἀνάγκη συνειδητῆς  ἐπιστροφῆς στήν Πηγή τῆς Ζωῆς. Δηλαδή νά πιστέψουμε ὁλόψυχα ὅτι ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, σάν στοργικός Πατέρας φροντίζει, γιά τίς ἀνάγκες μας καί ζητεῖ νά Τοῦ προσφέρουμε τήν καρδιά μας καί νά βαδίζουμε τήν ὁδόν τῆς ἀγάπης, πού χάραξεν ὁ Χριστός μέ τό αἷμα Του. Ζητεῖ νά συνειδητοποιήσουμε τόν τελικό σκοπό τῆς ζωῆς μας στή γῆ. Νά θησαυρίζουμε θησαυρούς στόν Οὐρανό καί νά γίνουμε μέ τή Χάρι Του Θεοί κατά χάριν.
Γι’ αὐτό καί μᾶς προτρέπει νά ἐναποθέσουμε τήν ψυχή καί τή ζωή μας στά Χέρια Του, μᾶς ἀποτρέπει ἀπό τήν ἀγχώδη βιοτική μέριμνα, για τήν ἀπόκτησι περισσότερων ὑλικῶν ἀγαθῶν γιά τόν ἑαυτό μας στή γῆ, μᾶς συνιστᾶ νά ζητοῦμε μόνον τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τή δικαιοσύνην αὐτοῦ, μᾶς βεβαιώνει ὅτι αὐτός ἀναλαμβάνει τήν φροντίδα, γιά τή ζωή μας, μᾶς συμβουλεύει, μέ ἁπλότητα, νά ζητοῦμε τή βασιλεία Του καί τήν κατά χάριν, θέωσιν, διώχνει τό ἄγχος, τήν ὀδύνη καί τήν ἀνασφάλεια ἀπό τή ζωή μας καί γαληνεύει τήν ψυχή μας:

 Λοιπόν σᾶς συνιστῶ νά προσφέρεται τήν καρδιά σας στό Θεό. Γι’ αὐτό σᾶς λέγω, μή μεριμνᾶτε γιά τή ζωή σας. Διῶξτε τό πάθος τῆς πλεονεξίας. Μή φροντίζετε μέ ἀγωνία καί ἄγχος, γιά τό τί θά φᾶτε και τί θά πιῆτε, οὔτε γιά τό σῶμα σας τί θά ντυθῆτε. Δέν ἀξίζει ἡ ζωή περισσότερο ἀπό τήν τροφή καί τό σῶμα πιό πολύ ἀπό τό ἔνδυμα;
Ρίξτε ἕνα βλέμμα, κυττάξτε προσεκτικά τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ καί ἴδετε ὅτι οὔτε σπείρουν, οὔτε θερίζουν, οὔτε μαζεύουν σέ ἀποθῆκες. Καί ὅμως ὁ πατέρας σας τά τρέφει. Σεῖς, πού εἶσθε ἡ κορωνίς τῆς δημιουργίας Του,  δέν ἀξίζετε πολύ περισσότερο ἀπό αὐτά;
Καί, γιά νά καταλάβετε καλά, πόσο ἀνόητη, μάταιη καί ἀνίσχυρη εἶναι αὐτή  ἡ ἀγωνιώδης μέριμνά σας, σᾶς ἐρωτῶ: Ποιός ἀπό σᾶς, μέ τήν ἀγχώδη μέριμνά του, μπορεῖ νά προσθέσῃ ἕναν πῆχυν ἤ ἐλάχιστο χρόνο στή ζωή του; Ἀπολύτως κανείς.
Καί  γιατί κυριεύεσθε ἀπό τόσο τρομερό ἄγχος, γιά τό ντύσιμό σας; Παρατηρήσατε μέ προσοχή, ἐξετάσατε ἀπό κοντά τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ, τἀγριολούλουδα, πῶς αὐξάνουν· δέν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν. Καί ὅμως σᾶς λέγω, ὅτι οὔτε ὁ  Σολομών, παρ’ ὅλη τή σοφία του καί τήν σχολαστική ἐπιμέλειά του, γιά τήν ἔνδοξη, μεγαλοπρεπῆ καί βασιλική του ἐνδυμασία, δέν ντυνόταν τόσον θαυμάσια, ὅπως ντύνεται  ἕνα ἀπό τά ἄνθη αὐτά.
Ἐάν, λοιπόν, ὁ Θεός, μέ τόση μεγαλοπρέπεια ντύνει τά ἀγριολούλουδα, πού φυτρώνουν μόνα τους στόν ἀγρό, καί πού σήμερα  ὑπάρχουν, τά βλέπουμε καί τά θαυμάζουμε γιά τήν ἀπερίγραπτη ὀμορφιά τους, καί αὔριον ρίχνονται στό φοῦρνο  καί  καίγονται, δέν θά δώση ἐνδύματα πολύ περισσότερο σέ σᾶς, ὀλιγόπιστοι;
Μή, λοιπόν, κυριεύεσθε ἀπό τό παθολογικό αὐτό ἄγχος καί μή βασανίζεσθε λέγοντες «τί θά φᾶμε;», «τί θά πιοῦμε;», «τί θά ντυθοῦμε;», γιατί γιά ὅλα αὐτά ἀγωνιοῦν οἱ ἐθνικοί, οἱ εἰδωλολάτρες, πού δέν πιστεύουν στό Θεό, αὐτοί πού  ἀγνοοῦν τά ἐπουράνια καί ἄφθαρτα ἀγαθά καί ζητοῦν, μέ ἀγωνία, τά μάταια, τά φθαρτά καί ἀνάξια λόγου πράγματα, σάν τά μόνα σοβαρά.
Σεῖς, ὅμως, μή ἀνησυχῆτε γι’ αὐτά, διότι ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος γνωρίζει ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπό ὅλα αὐτά καί συνεπῶς θά σᾶς τά δώσῃ.
Πρῶτα καί πάνω ἀπό ὅλα ζητεῖτε τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ. Ζητεῖτε τήν ἀπόκτησιν τῶν ἀρετῶν. Ἐγκολπωθεῖτε καί κάνετε πρᾶξι τή γνήσια ἀγάπη στό Θεό καί τόν συνάνθρωπό σας καί ταῦτα πάντα, ὅλα ἐπίγεια καί ἐπουράνια, ἄφθαρτα καί φθαρτά, ὅλα θά σᾶς δοθοῦν ἀπό τόν Πανάγαθο, πού εἶναι καί ὁ μόνος πού νοιάζεται γιά ὅλους μας.

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή μας καί ἡ εἰρήνη μας. Αὐτός καί μόνον Αὐτός μᾶς ἀγάπησε καί μᾶς ἀγαπᾶ. Κανείς πιστός δέν ἀμφιβάλλει ὅτι Αὐτός καί μόνον Αὐτός μᾶς ἔχει ἀπομείνει καί μᾶς κυνηγάει μέ τό ἔλεός Του. Καιρός, λοιπόν, εἶναι νά ἀφήσουμε ὅλες τοῦ κόσμου τές ἀγάπες καί νά ἐναποθέσουμε τήν ψυχή καί τή ζωή μας στό Λυτρωτή.
Καιρός νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μόνον
ὁ Χριστός ἀπό ἄπειρη  ἀγάπη
«ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς καί ἑκών ἐτάφη
καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τά σύμπαντα»
(καί ὅτι εἶναι ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας)
«Αὐτόν προσκυνήσωμεν,  ἀδιαλείπτως
ὑμνοῦντες Αὐτόν ὡς Θεόν εἰς τούς
αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».



Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Ιερός Γάμος: ο μόνος δεκτός θεσμός

«ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΜΕΓΑ ΕΣΤΙ»

Ἡ Ὁμοφυλοφιλία εἶναι διαστροφή. Ἀντιστρατεύεται στό Νόμο τοῦ Θεοῦ.
                     «Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον,      
                            κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν,
                           ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.
Καί εὐλόγησεν αὐτούς ὁ Θεός λέγων·
                           αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί
     πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε
                           αὐτῆς» ( Γενέσ. α΄ 27-28).


  ἐρωτική ἕλξις μεταξύ τῶν δύο φύλων ὁδηγεῖ στήν ἕνωσι τῶν δύο «εἰς σάρκα μίαν», μέ βασικό σκοπό τή διαιώνισι τοῦ  ἀνθρωπίνου Γένους, τήν ἀναπαραγωγή τοῦ εἴδους.
Πάνσοφος Θεός, ὡς Πανάγαθος θέλει καί ὡς Παντοδύναμος μπορεῖ καί ἰδρύει «τό μέγα μυστήριον τοῦ Γάμου ἀνδρός καί γυναικός». Συνάπτει τόν ἄνδρα καί τή γυναῖκα, μέ τή γνησία ἀγάπη καί τούς εὐλογεῖ  νά τελειωθοῦν, νά ὁλοκληρωθοῦν ὡς προσωπικότητες «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ». Τούς εὐλογεῖ νά ἐνεργοποιήσουν τίς δυνατότητες, πού τούς ἔχει χαρίσει, νά βαδίσουν ἐπί τῆς ὁδοῦ ἀπό τό Α πρός τό Ω καί ἀπό «δυνάμει» νά γίνουν καί «ἐνεργείᾳ» Θεοί  κατά χάριν.
Τούς χαρίζει τή δύναμι καί τή χάρι νά αὐξηθοῦν, νά πολλαπλασιασθοῦν καί νά ἐξαπλωθοῦν σέ ὅλη τή γῆ καί νά κυριαρχοῦν σ’ αὐτήν.
Ὁ Θεός, δηλαδή,  εὐλογεῖ τήν ἔννομον συζυγίαν ἀνδρός καί γυναικός καί τήν ἐξ αὐτῆς παιδοποιῒαν.
σεξουαλική ὁρμή (τό sex) ἔχει νόημα καί ἐπιτρέπεται
μόνον μέσα στόν εὐλογημένο Γάμο, γιά τή διαφύλαξι καί τελείωσι τῆς ἀγάπης τῶν δύο (ἀνδρός καί γυναικός) καί γιά τή διαιώνισι τοῦ εἴδους.
σεξουαλική Ὁρμή εἶναι τόσο δυνατή ὅσο καί ἡ Ὁρμή τῆς αὐτοσυντηρήσεως.
Κανείς βέβαια δέν ὁδηγεῖται μέ τή βία στό Γάμο. Ὁ καθένας μπορεῖ νά διαλέξῃ τό Γάμοτήν Ἀγαμία.   Καί «ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω». Ὅλοι ὅμως ἔχουμε χρέος νά εἴμαστε καθαροί καί ἁγνοί, καί νά ἀκολουθοῦμε τήν Ὁδό τῆς Ζωῆς, νά ἀκολουθοῦμε τό Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ. Αὐτονόητο, δηλαδή, εἶναι ὅτι στό Γάμο καί στήν Ἀγαμία πρέπει νά διαφυλάσσεται ἡ Παρθενία, νά τηροῦνται ἐπ’ ἀκριβῶς οἱ πανάγιες ἐντολές τοῦ Θεοῦ.


 «Ὁ Θεός εὐλογεῖ την ἔννομον συζυγίαν καί τήν ἐξ αὐτῆς  παιδοποιῒαν» (Ἰωάν. β΄  1-11).

Κάθε σεξουαλική ἐπαφή, πού περιορίζεται ἁπλῶς καί μόνον
στή μεταξύ τῶν δύο σκελῶν σχέσι μέ σκοπό τήν εὐχαρίστησι, τή διέγερσι καί τήν ἠδονή ἐκτός τοῦ Γάμου, εἶναι ὄντως κακοποίησι τοῦ Σέξ, μέ  ψυχοσωματικές διαταραχές καί πολλές ἄλλες βλαβερές συνέπειες. Περιθωριοποιεῖται δέ καί ἡ λειτουργία τῆς ἀναπαραγωγῆς τοῦ εἴδους. Δέν τελεσιουργεῖται ἡ φυσιολογική λειτουργία, ὅπως ὥρισεν ὁ Θεός, πρός παιδοποιῒαν, ἀλλά ἀντίθετα, κατά παράβασιν τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Γίνεται contra naturam, ἐνάντια στή φύσι καί ἡ φύσις ἐκδικεῖται, μέ τρομερές συνέπειες στήν ψυχοσωματική ὑγεία. Πέραν ὅμως ἀπό αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν κακοποίησι τοῦ Σέξ, παρατηροῦμε καί ἄλλες σεξουαλικές ἀνωμαλίες καί διαστροφές, ὅπως ἡ παρά φύσιν ἀσέλγεια καί ἀκολασία. Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής Κ.Γ. Γαρδίκας ἀναφέρει ὅτι «εἰδεχθεστέρα καί τῆς πορνείας τῶν θηλέων πληγή τοῦ κοινωνικοῦ βίου εἶναι ἡ (πορνεία) τῶν ἀρρένων» (Ἐγκληματολογία τόμ.  Α΄ σελ. 314).
Ὁμοφυλοφιλία ἤ Φιλομοφυλία εἶναι ἡ γενετήσιος διαστροφή, κατά τήν ὁποίαν ἐπιδιώκει κάποιος τήν κακοποίησιν τοῦ ἐρωτικοῦ ἐνστίκτου πάνω σέ πρόσωπο τοῦ ἰδίου φύλου. Εἶναι ἡ ἐρωτική σχέσις πρός ἄτομον τοῦ αὐτοῦ φύλου. Ἀρσενοκοιτία, Λεσβιασμός (Δ. Δημητράκου, Μέγα Λεξ. Τῆς Ἑλλην. Γλώσσης. Βραβεῖον Ἀκαδημίας).

«Τό σεξουαλικόν ἀντικείμενον», εἰς τήν περίπτωσιν τῆς φιλομοφυλίας, εἶναι ἄτομον τοῦ ἰδίου φύλου. Ἡ φιλομοφυλία παρατηρεῖται τόσον μεταξύ ἀνδρῶν, ὅσον καί μεταξύ γυναικῶν... Ἐπί ἀνδρικῆς φιλομοφυλίας, διαστροφή εὑρίσκεται εἰς τήν σεξουαλικήν κλίσιν πρός ἄρρενας, εἴτε ὑπό τήν μορφήν ἐνεργητικῆς (παιδεραστία), εἴτε ὑπό τόν τύπον τῆς παθητικῆς φιλομοφυλίας (ἀνδροφιλία)... Οἱ κίναιδοι (ἀνδρόφιλοι), εἶναι «οἱ συστηματικοί καθ’  ἕξιν καί κατ’ ἐπάγγελμα» παθητικοί φιλομόφυλοι. Εἶναι χαρακτῆρες ψυχροί, παθητικοί καί ἀδιάφοροι, μέ ἐλαττωματικήν ἀνάπτυξιν τῶν ἠθικῶν ἀναστολῶν, ἀναιδεῖς, ἀναίσχυντοι, ἄβουλοι καί εὔπιστοι» (Γ. Σ. Φιλιπποπούλου, Δυναμική Ψυχιατρική, Ἀθῆναι 1971,σελ.298-300).


Ἡ Ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀναμφισβήτητα παθολογική ἀταξία
τῆς ψυχικῆς διαπλάσεως, λέγει ὁ Γαρδίκας. Ἡ Ὁμοφυλοφιλία εἶναι, εἴτε  ἐγγενής διαμαρτία εἴτε ἐπίκτητη. Καί στίς δυό περιπτώσεις εἶναι διαστροφή καί χρήζει θεραπείας.


Πολλοί ὁδηγοῦνται στό πάθος αὐτό καί ἐκδίδονται, γιά νά κερδίσουν χρήματα χωρίς κόπο. Εἶναι γεννήματα τοῦ κακοῦ, τοῦ ἀνηθίκου περιβάλλοντος. Καί οἱ ὁμοφυλόφιλοι αὐτοί εἶναι ἀρκετοί. «Πολύ δέ ὀλιγώτεραι εἶναι αἱ περιπτώσεις τῆς γνησίας Ὁμοφυλίας, καθ’ ἥν ἡ διαστροφή τοῦ γενετησίου ὁρμεμφύτου ὀφείλεται  εἰς βαθύτερα αἴτια τῆς  ἰδιοσυστασίας... Τό φιλομόφυλον δέν εἶναι μεμονωμένη ἀνωμαλία τῆς γενετησίου σφαίρας, ἀλλ’ ἀνώμαλος ἐκδήλωσις τῆς ὅλης προσωπικότητος» (Γαρδίκα, Ἑγκληματολ. Σελ.321).
Ὁ Ζίγκμουντ Φρόϊντ (S.Freud) ἀναφέρει ὅτι «ἐπίμονες ἔρευνες, (πού ἔγιναν χάρη σ’ ἕνα πνεῦμα αὐτοελέγχου, πού γεννήθηκε μέ τή συνεχῆ αὐτοθυσία), ἀποκάλυψαν, πώς ὑπάρχουν ὁλόκληρες κατηγορίες ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων, πού ἡ ζωή τους παρεκκλίνει ἀπό τή συνηθισμένη σεξουαλική ζωή κατά τόν πιο κτυπητό τρόπο. Μια ὁμάδα ἀπ’ αὐτούς τούς «διεστραμμένους» ἔχει ἐξοστρακίσει τή διαφορά τῶν φύλων ἀπ’ τή ζωή τους.
Σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους μονάχα τό δικό τους φύλο προκαλεῖ σεξουαλικό πόθο, ἐνῶ τό ἀντίθετο φύλο (καί ἰδιαίτερα τά σεξουαλικά ὄργανα) δέν ἀσκοῦν σ’ αὐτούς καμμιά σεξουαλική ἕλξη, καί, στίς πιό ἔκδηλες περιπτώσεις, ἀποτελεῖ γι’  αὐτούς ἀντικείμενο ἀποστροφῆς. Τά πρόσωπα αὐτά, παραιτοῦνται φυσικά ἔτσι ἀπό κάθε συμμετοχή στήν ἀναπαραγωγή. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί λέγονται ὁμοφυλόφιλοι.
Πολλοί συχνά, ἄν ὄχι πάντα, αὐτοί οἱ ἄνδρες κ’ οἱ γυναῖκες ἔχουν φτάσει σ’ ἀνώτερο ἐπίπεδο ἀνάπτυξης διανοητικῆς καί  ἠθικῆς καί ὑποφέρουν μονάχα ἀπ’ αὐτή τή μοιραία γι’ αὐτούς ἰδιομορφία. Οἱ Ἐπιστήμονες ἐκπρόσωποί τους, ὑποστηρίζουνε πώς ἀνήκουν σέ μιά ἰδιαίτερη ποικιλία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τό «τρίτο φύλο», ὅπως τό λένε, ἰσάξιο τῶν δύο ἄλλων...Φυσικά αὐτοί δέν ἀποτελοῦν, ὅπως εὐχάριστα τό ὑποστηρίζουν, τούς « ἐκλεχτούς» τῆς ἀνθρωπότητας, γιατί στίς τάξεις τους ὑπάρχουν τόσα τοὐλάχιστον κατώτερα καί ἀνάξια ὑποκείμενα, ὅσα βρίσκονται κι’ ἀνάμεσα στούς ὁμαλούς ἀνθρώπους. Οἱ διεστραμμένοι αὐτοί προσπαθοῦν νά πετύχουν τούς ἴδιους σκοπούς, τοὐλάχιστον μέ τ’ ἀντικείμενα τῶν πόθων τους, πού οἱ ὁμαλοί ἄνθρωποι ἐπιζητοῦν μέ τά δικά τους. Ὕστερα ἀπ’  αὐτούς ὅμως ἔρχεται μιά μακρά σειρά ἀνωμάλων τύπων, πού ἡ σεξουαλική τους δραστηριότητα ἀπομακρύνεται προοδευτικά ἀπό κάθε τί, πού φαίνεται ἑλκυστικό σ’ ἕνα λογικό ἄνθρωπο. Στήν ποικιλία τους καί στήν παραξενιά τους, (οἱ ἀνώμαλοι αὐτοί), οἱ τύποι αὐτοί, λέγει ὁ Freud, μποροῦν νά συγκριθοῦν μονάχα μέ τά κωμικά τέρατα, πού ζωγράφισε ὁ Π. Μπρέγκελ, ὅταν ἀπεικόνιζε τούς πειρασμούς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ἤ τή μακρά παρέλαση ξεχασμένων θεῶν καί πιστῶν, πού μᾶς δείχνει ὁ Γ. Φλωμπέρ νά περνοῦν μπρός ἀπ’ τόν εὐσεβῆ του μετανοοῦντα.
Αὐτό τό χαωτικό συνονθύλευμα πρέπει νά ταξινομηθῆ γιά νά μή μᾶς καταβάλει ἐντελῶς. Τούς ξεχωρίζουμε  σέ κείνους πού μετέβαλαν τό σεξουαλικό τους ἀντικείμενο, ὅπως οἱ ὁμοφυλόφιλοι,  καί σέ κείνους, πού μετέβαλαν τό σεξουαλικό τους σκοπό...» (S.Freud, Εἰσαγωγή στήν Ψυχανάλυση, Μετφρ. Α. Πάγκαλος, ἔκδ.  Γκοβόστη, σελ. 260 ἑξ.).
Ἡ ὁμαλή σεξουαλική ζωή, ὁ ἔρωτας τῶν δύο φύλων, ἀνδρός καί γυναικός, μέσα στό Γάμο, φέρει καρπούς, τά παιδιά, πολλαπλασιάζει τό εἶδος καί ὄχι μόνον, ἀλλά ἀναμφισβήτητα ὁδηγεῖ στή δημιουργία, γεννᾶ καί πνευματικά ἔργα.

Ὁ  Χριστός εὐλογεῖ τό μέγα μυστήριο τοῦ Γάμου καί τά παιδιά. Βδελύσεται  τή διαστροφή.  Ἡ Οἰκογένεια  εἶναι ἐργαστήριον  ἁγιότητος.           
Ἀντίθετα ἡ ὁμοφυλοφιλία καί γενικά οἱ σεξουαλικές ἀνωμαλίες καί διαστροφές  ὁδηγοῦν στό ἔγκλημα καί σέ πολλές ἀρρώστιες. Ὁ διαπρεπής Ψυχίατρος Ἀρ. Α. Ἀσπιώτης τονίζει ὅτι «αἱ σεξουαλικαί παρεκκλίσεις ἀπό τό κανονικόν εἶναι σχεδόν πάντοτε συμπτώματα διαταραχῶν τῆς προσωπικότητος» (Α. Ασπιώτη, Ἡ σεξουαλική σφαίρα, Ἀθῆναι 1969, σελ. 6).
Τά ἀποτελέσματα  τῆς σεξουαλικῆς διαστροφῆς, τοῦ χυδαίου αὐτοῦ ἐλαττώματος,  στό νευρικό σύστημα ὁδηγοῦν στό συμπέρασμα ὅτι ὁλόκληρη ἡ κατάστασις τοῦ ὁμοφυλοφίλου εἶναι ἀνώμαλη, μολυσματική καί βλαβερή.
«Καί τό βλαβερόν αἰσχρόν», λέγει ὁ Πλάτων (Πολιτ. ε΄457Β).  
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διακηρύσσει ὅτι ἡ ἄρνησις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀπομάκρυνσις τῶν ἀνθρώπων ἀπό κοντά Του εἶναι ὁ λόγος, πού ἔχασαν τή Χάρι καί γυμνοί τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ παρεδόθησαν σέ πάθη ἀτιμίας (Ὁμοφυλοφιλία καί ἄλλα). Οἱ γυναῖκες ἄλλαξαν τή φυσική σχέσι καί χρῆσι στήν παρά φύσιν καί ἐξευτελίσθηκαν μέ ἀκατονόμαστες, αἰσχρές ἀσέλγειες (Λεσβιασμός). Μέ τόν ἴδιο δέ τρόπο καί οἱ ἄρρενες ἄφησαν τήν φυσικήν σχέσιν καί χρῆσιν τῆς γυναικός καί κάηκαν ἀπό φλόγα ἀκράτητης ἐπιθυμίας μεταξύ τους, κάνοντας ἀρσενικοί μέ ἀρσενικούς ἀσχήμιες καί ἄτιμες πράξεις (παιδεραστία, ἀρσενοκοιτία, σοδομισμός κλπ), λαμβάνοντας ἔτσι τόν μισθόν, πού τούς ἄξιζε, ἐξ αἰτίας τῆς εἰδωλολατρίας τους, ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους (πρβλ. Ρωμ. β΄ 26-27).
Δέν χωρεῖ καμμιά ἀπολύτως ἀμφιβολία ὅτι κάθε ἀσχήμια, κάθε διαστροφή, καί γενικά ὅλα τά κακά ὀφείλονται στήν ἁμαρτία, στήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τόν ἕνα καί μόνον ἀληθινόν Θεόν, ὀφείλονται στήν παράβασι τῶν Ἐντολῶν Του. Σ’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο ὀφείλεται καί ἡ ραγδαία αὔξησις τῆς  ἐγληματικότητος στίς μέρες μας καί σέ παγκόσμια κλίμακα. Στόν ἴδιο λόγο ὀφείλεται καί ἡ ὁμοφυλοφιλία, ὁ Σοδομισμός.

Εἴτε ὅμως γεννιέται κάποιος ὁμοφυλόφιλος (ἐγγενής διαμαρτία), εἴτε γίνεται μέσα στό ἀνήθικο οἰκογενειακό ἤ στό κοινωνικό περιβάλλον, εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, μέ διαταραγμένη προσωπικότητα, εἶναι ἕνας ἄρρωστος, εἶναι ἕνας συνάνθρωπός μας, πού ὑποφέρει, ἀξιολύπητος καί ἀξιοθρήνητος, πού χρειάζεται βοήθεια. Εἶναι ἄνθρωποι ἀξιοσυμπάθητοι καί ἔχουν ἀπόλυτη ἀνάγκη τήν ἀγάπη μας καί τή συμπαράστασί μας. Ἔχουν ἀπόλυτη ἀνάγκη ἀμέσου θεραπείας. Ἀλλά πρέπει νά  καταλάβουν οἱ ἴδιοι τήν ἀνάγκη καί νά θελήσουν «ὑγιεῖς γενέσθαι». Καί νά μή ἐπιτρέπουν σέ μερικούς ἀσυνειδήτους νά τούς ἐκμεταλλεύονται, ἀλλά νά σεβαστοῦν τόν ἑαυτό τους καί νά μήν ἐξευτελίζονται ὑπηρετῶντας δουλικά τά συμφέροντα σκοτεινῶν δυνάμεων, πού δολίως  προσπαθοῦν νά ἐξαφανίσουν τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνικό Πολιτισμό. Καί ἄν δέν ἀκοῦνε τή φωνή τῆς ἀγάπης  ἑνός πατέρα, ἄς ἀκούσουν τή φωνή τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη, πού ἀγωνίσθηκε νά βρῆ τή λύτρωσι, ὁ ὁποῖος, στό περίφημο ποίημα του «ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ», βροντοφωνάζει:
«Κι ἄν δέν μπορεῖς νά κάμεις τή ζωή σου, ὅπως τή θέλεις,
 τοῦτο προσπάθησε τοὐλάχιστον
ὅσο μπορεῖς: μήν τήν ἐξευτελίζεις
μές στήν πολλή συνάφεια τοῦ κόσμου,
μές στές πολλές κινήσεις κι  ὁμιλίες

Μήν τήν ἐξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
Γυρίζοντας συχνά κ’ ἐκθέτοντάς την
Στῶν σχέσεων καί τῶν συναναστροφῶν
τήν καθημερινήν ἀνοησία,
ὥς πού νά γίνει σά μιά ξένη φορτική»
Στεφ, Ι. Πουλῆ , Οἱ θρησκευτικές ἀντιλήψεις τοῦ  Κωνστ. Π. Καβάφη, ἐκδ. Γκοβόστης, σελ.30).

Βέβαια ἔχει παρατηρηθῆ ὅτι ὅσο εὔκολα ἀποκτᾶται τό ἐλάττωμα, τόσο δύσκολα θεραπεύεται. Χρειάζεται ἐπίπονος καί ἐπίμονος  ἀγῶνας. Χρειάζεται ἄσκησις: νηστεία, ὄχι ἀλλαγή τῶν τροφῶν, ἀλλά ἀποχή ἀπό τῶν κακῶν. Ἀγρυπνία, ἐγρήγορσις, νῆψις, νηφαλιότητα. Προσοχή καί πραγματική, ἀδιάλειπτη Προσευχή, γιά νά νικήσουμε τά πάθη μας καί τίς διαστροφές μας. Ὅλοι παλεύουμε νά θεραπεύσουμε τά πάθη μας. Ὁ ἕνας τή φιλαρέσκεια, ἄλλος τή φιλοχρηματία καί τήν πλεονεξία, ὁ τρίτος τή φιληδονία, κλπ. Γιατί ὄχι καί ὁ ὁμοφυλόφιλος;  Κι’αὐτός ὀφείλει νά μήν ἐξευτελίζη τόν ἑαυτό του καί νά μή περιθωριοποιεῖται μέ τή θέλησί του.
Τά πάθη δέν θεραπεύονται μέ ἀφορισμούς καί κατάρες, μέ κρίσεις καί κατακρίσεις, ἀλλά μέ τή γνήσια ἀγάπη στό Χριστό. Καί κάθε ἕνας μας ὀφείλει νά ἁγνίζει ἑαυτόν διότι καί ὁ Χριστός ἁγνός ἐστιν.
S. Freud χαρακτηρίζει, ὅπως ἔχουμε πῆ, τούς ὁμοφυλόφιλους, ἀνώμαλους, διεστραμμένους. Καί εἶναι. Μήπως ὅμως δέν εἶναι ἀνώμαλος καί διεστραμμένος Φαρισαῖος, ὁ Ψεύτης, ὁ Κλέπτης, ὁ Ληστής, Ὑποκριτής, ὁ Ἐγωϊστής, ὁ Πλεονέκτης, πού προδίδει ὄχι μόνο τήν μάνα του καί τήν Πατρίδα του, ἀλλά καί τόν ἴδιο τό Χριστό, ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων;

Μήπως δέν εἶναι διεστραμμένοι ὅλοι  οἱ ὀσφυοκάμπτες, οἱ γλυφοποδίτσιδες, πού γιά νά κρατήσουν τή «θεσούλα» τους προδίδουν τά ὅσια καί τά ἱερά καί γίνονται χειρότεροι κι’ ἀπό τόν Ἐφιάλτη, καί τόν Πηλιο-Γούση καί τόν Ἰούδα;
Μήπως οἱ πολέμιοι τῆς  Πίστεως δέν εἶναι περισσότερο διεστραμμένοι καί ἀπό τούς δυστυχεῖς ὁμοφυλοφίλους;

Ἡ κρίσις καί ἡ κατάκρισις τῶν ἀσθενῶν αὐτῶν εἶναι ἁμαρτία. Κανείς δέν ἔχει αὐτό τό δικαίωμα. Ζοῦν ἕνα καθημερινό μαρτύριο ἐξ αἰτίας τῆς διαστροφῆς αὐτῆς. Τό Χρέος ὅλων μας εἶναι νά πλησιάσουμε τούς ἀνθρώπους αὐτούς μέ τρυφερότητα καί γνήσια ἀγάπη, σάν τόν καλό Σαμαρείτη, καί νά τούς βοηθήσουμε νά καταλάβουν καί νά ἀποδεχθοῦν τήν ἀρρώστια τους καί «νά θελήσουν ὑγιεῖς γενέσθαι».

Καί «ὁ ἀναμάρτητος ἡμῶν πρῶτος τό λίθον βαλέτω». Οἱ συνάνθρωποί μας αὐτοί ἔχουν ἀπόλυτη ἀνάγκη Ψυχοθεραπείας, γιά νά καταλάβουν τήν προβληματική τους συμπεριφορά καί νά ἀγωνιστοῦν νά τήν τροποποιήσουν, νά τήν θεραπεύσουν.
Ἔχουμε ἀκόμη Χρέος, σάν ὀργανωμένη κοινωνία νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι «ἡ Πρόληψις εἶναι ἡ καλλίτερη Θεραπεία», γιά νά προσέξουμε τήν ἀγωγή, τήν Παιδεία τῶν Παιδιῶν μας. Πενῆντα ὀκτώ χρόνια ἐργάζομαι σάν Πνευματικός καί ψυχοθεραπευτής καί ἔζησα καί ζῶ τόν πόνον καί τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Καί κατέληξα στό συμπέρασμα ὅτι «ἡ Πρόληψις εἶναι ἡ καλλίτερη θεραπεία». Καί Χρέος ἔχω  νά ὁμολογήσω ὅτι Πρόληψις δέν ἐπιτυγχάνεται,  μέ τήν ἀντικατάστασι στά Σχολεῖα μας τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἁγνότητος καί τῆς Ἀγάπης, ἀπό τό Κοράνιο τοῦ μίσους, ἀπό τή Βεδάντα καί τίς Οὐπανισάδς, οὔτε μέ τή διδασκαλία σέ μικρά παιδιά, γιά τίς «ἔμφυλες ταυτότητες».

Ὑπάρχουν δυστυχῶς μερικοί, ἀνιάτως ἔχοντες, πού ὅταν τούς φτύσεις χαμογελοῦν καί λέν' πώς ψιχαλίζει... καί ἀναισχύντως Ποδοπατοῦν κάθε Ἀξία. Καί ὁ Πλάτων συνιστᾶ «τούς ἀνιάτως ἔχοντας ἀνελεῖν». Ἐμεῖς  ὅμως προσευχόμαστε γι' αὐτούς καί τούς παρακαλοῦμε νά μετανοήσουν.
Ἡ προσπάθεια ἀνατροπῆς τῆς ἱεραρχίας τῶν Ἀξιῶν, εἶναι ἀπαξίωσις τῶν Ἀξιῶν, εἶναι ἄρνησις, μηδενισμός. Εἶναι μωρία. Εἶναι «Ὕβρις» καί δέν προλαμβάνει, καί δέν θεραπεύει, ἀλλά ἀντίθετα αὐξάνει τίς διαστροφές,  προάγει δέ καί αὐξάνει ἀλματωδῶς τήν ἐγκληματικότητα.
Καί τούς  κατά πάντα συμπαθεῖς Ὁμοφυλοφίλους, παρακαλῶ,  ὅτι εἶναι καλόν ἔγκαιρα νά καταλάβουν καλά, νά συνειδητοποιήσουν τό πάθος τους καί νά θελήσουν τή θεραπεία τους καί νά ἀγωνιστοῦν γι’ αὐτή.
Θέλοντας νά διώξουν τό ἄγχος, πού τούς προκαλεῖ ἡ συναίσθησις τῆς ἰδιοτροπίας τους, ἀπωθοῦν τό πάθος ἤ τό ἐκλογικεύουν ἤ τό προβάλλουν σέ ἄλλους καί μάλιστα σέ μεγάλα πρόσωπα τῆς Ἱστορίας καί τῆς Θρησκείας. Εἶναι λάθος τρόπος. Καί ὑπάρχουν μερικοί στήν ψυχή διεστραμμένοι, πού παρασύρουν τούς ὁμοφυλοφίλους σέ λάθος συμπεριφορές καί τούς ἐκμεταλλεύονται, ἐξυπηρετῶντας ἔτσι ἄλλων σκοτεινά συμφέροντα. Δέν ἐπιτρέπεται νά ὑποκινοῦνται καί νά ἐκτρέπονται προβάλλοντας τήν αἰσχρότητά τους σέ ἄλλους καί νά γίνωνται καταγέλαστοι.
Καλόν εἶναι ὅλοι μας, καί οἱ ὁμοφυλόφιλοι νά φέρουμε, κατά τόν Γιούγκ, τή σκιά μας στό φῶς.  Νά ἀποδεχθοῦμε τήν ἀρρώστια μας καί νά θελήσουμε νά δοῦμε τήν ἀλήθεια καί νά θεραπευθοῦμε. Νά μετά-νοήσουμε.
Εἶναι ἀνεπίτρεπτη ἡ συμπεριφορά τῶν ὁμοφυλοφίλων νά παρασύρονται ἀπό ἀνεγκέφαλους Γραικύλους καί νά παρελαύνουν γυμνοί στίς πλατεῖες τῶν πόλεων καί νά ἀσελγοῦν. Ἡ προσβολή τῆς δημοσίας αἰδοῦς εἶναι ἀξιόπινον ἀδίκημα. Εἶναι «ὕβρις». Λίγος σεβασμός καί στούς ἄλλους  δέν θά ἔβλαπτε, νομίζω.
Ἐπίσης εἶναι ἀνεπίτρεπτη ἡ συμπεριφορά ἐκείνων, πού ἰσχυρίζονται ὅτι στή Δημοκρατία εἶναι ἐλεύθερος ὁ καθένας νά κάνη ὅ,τι θέλει. Εἶναι τραγικό λάθος ὁ ἰσχυρισμός αὐτός καί ὅλοι πρέπει νά καταλάβουμε καί περισσότερο οἱ ὁμοφυλόφιλοι ὅτι στή σωστή Δημοκρατία «κάθε κοινωνός εἶναι ἐλεύθερος νά κάνη τό κάθε τί, πού δέν βλάπτει τόν ἄλλον», ὅτι «ἡ ἐλευθερία τοῦ ἑνός  ἔχει ὅρια τήν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου». Οὔτε πάλιν ἐπιτρέπεται νά θεωρῇ ὁ καθένας τό χαμηλό του πάθος, τήν ἀρρώστια του, τή διαστροφή του, σάν ἰδιαιτερότητα καί νά ἀπαιτῇ νά σέβωνται τή διαστροφή του σάν ἰδιαιτερότητα. Δέν εἶναι δυνατόν σέ μιά πολιτισμένη κοινωνία νά θεωρεῖται σεβαστός ὁ σοδομισμός, ἡ κτηνοβασία, ἡ ἐξάρτησις ἀπό τά ναρκωτικά ἤ  ἀπό τόν ἀλκοολισμό, ἡ κλεπτομανία καί τόσα ἄλλα ἐγκλήματα καί βρωμερά πάθη. Δέν θά γυρίσουμε πίσω στίς τρῶγλες καί τά Σπήλαια, δέν θά κάνουμε τήν κοιτίδα τοῦ Πολιτισμοῦ, τήν ἔνδοξη Πατρίδα μας bordel. Δέν θά ἐπιτρέψουμε σέ μιά χούφτα Γραικύλους ἤ σέ μιά μικρή ὁμάδα ἀμετανοήτων παιδεραστῶν καί σοδομιστῶν ἤ τρελλῶν νά φωτογραφίζονται μισόγυμνοι, φορῶντας γυναικεῖες μίνι φοῦστες, μπροστά στό ἱερόν μνημεῖον τοῦ ἀγνώστου Στρατιώτου, προτάσσοντας τά ὀπίσθιά τους στό Μνημεῖον καί στόν φρουρό του, σύμβολον τοῦ Γένους, προσβάλλοντας ἔτσι κατάφορα τά ὅσια καί τά ἱερά μας.
Δέν θεραπεύεται ἡ διαστροφή τους μέ αὐτή τήν αἰσχρή συμπεριφορά καί στάσι ἔναντι τῶν ὑγιῶν συνανθρώπων τους.
Μέ ὅλη τήν συμπάθεια καί τήν ἀγάπη, πού τρέφω γιά κάθε ἄρρωστο, παρακαλῶ θερμά ὅσους θέλουν νά θεραπευθοῦν, νά προσπαθήσουν καί εἶμαι βέβαιος ὅτι θά βροῦν τή λύτρωσι.
Ὁ Καβάφης  βρῆκε τή λύτρωσι, καί πίστευε ὅτι καί ἄλλοι τήν ἀναζητοῦν καί εἶναι βέβαιον ὅτι θά τήν βροῦν ἀρκεῖ νά τό θελήσουν. Ὁ Καβάφης ἀξιολογεῖ καί ἐκτιμᾶ  βαθιά τήν προσπάθεια τοῦ ἀγωνιζομένου ἀνθρώπου:
Καί λέγει:
«Γιατί ἤθελε, εἶπε ἐκεῖνος - ἤθελε νά σωθεῖ
ἀπ’ τή στιγματισμένη, τή νοσηρά ἡδονή
ἀπ’ τήν στιγματισμένη τοῦ αἴσχους ἡδονή,
Ἦταν καιρός ἀκόμη - ὡς εἶπε - νά σωθεῖ»
(Δές καί τό βιβλίο μου· Οἰ Θρησκ. ἀντιλήψεις... ἔνθ’ἀνωτ. σελ.45).
Παρακαλῶ ἐπίσης καί ἐκείνους τούς θρασεῖς καί ἀναίσχυντους καί ἀμετανοήτους, ἄν  δέν θέλουν νά θεραπευθοῦν ἀπό τή διαστροφή καί  ἐμμένουν στό χυδαῖο τους αὐτό ἐλάττωμα, τοὐλάχιστον νά σιωποῦν.
(Δές καί περιοδικόν ΑΝΑΠΑΛΜΟΙ, τόμ. Λβ΄ σελ.74-81).
Ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ ὅλους κοντά Του. Σταυρώθηκε γιά νά μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό τά πάθη καί τίς κακίες μας. Κρούει τή θύρα καί περιμένει τήν εἰλικρινῆ μας μετάνοια καί τήν ἐπιστροφή στήν Πηγή τοῦ Ζῶντος ὕδατος καί εἶναι μόνος, πού μᾶς ὁδηγεῖ «ἐπί ζωῆς πηγάς ὑδάτων» καί
«ἐξαλείφει πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν» (Ἀποκ. ζ΄ 17). Αὐτόν δοξολογήσωμεν ὅτι αὐτῷ, τῷ ἀγαπῶντι ἡμᾶς, σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι ἀνήκει ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.